Archive for the ‘Sögur úr skólanum’ category

Líkbíllinn í árekstri

April 6, 2006

Líkbíll lenti í árekstri á Sarsgötunni, við skólann minn, með þeim afleiðingum að fresta varð jarðarför um óákvðinn tíma. Kistan gaf sig nefninlega í árekstrinum þannig að gafl og hlið létu undan og líkið birtist hverjum er leið átti hjá og vildi líta á hinn látna. Syrgjendur urðu að sjálfsögðu öllu sorgmæddari við þessa óvæntu töf og mörg aukatár hrundu niður hvarma líkfylgdarinnar sem fylgd með í fjórum eða fimm bílum. Lögreglan mætti skjótt á staðinn og víggirti líkbílinn með borðum sínum. Um tíma, þegar mest gekk á með borðann, hét ég að löggan ætlaði að binda kistuna saman með politi-borðanum. Svo var þó ekki.

Þegar ég hafði smalað saman nemendum mínum var löggan í óðaönn að yfirheyra líkbílstjórann og vitleysinginn sem ók í veg fyrir hann. Vonandi er nú sá látni kominn í gröfina og hefur þegar fundið friðinn hjá þeim sem tekur á móti okkur öllum þegar við þvælumst yfir móðuna.

Advertisements

Brjálaður mánudagur með aröbum eða öpum

April 3, 2006

Mánudagurinn rann upp grár og lítið geðslegur. Spáði reyndar sólarglætu er liði á daginn en sú hefur ekki látið sjá sig enn. Það gerðu arabarnir aftur þa móti. Ég skipti bekknum mínum upp í dag, eins og venja er á mánudögum, og forfallakennari tók við þriðjungi barnanna. Það voru að mestu arabar sem mig langaði mest af öllu að kalla arapa í dag. Einnig var eina rússnenska stúlku að finna í hópnum sem og tvær stúlkur frá Makedóníu og pilt frá Albaníu. Þessi kokteill virkaði ekki vel. Er um 30 mínútur voru liðnar kom forfallakennarinn, með grátstafinn í kverkunum og bað mig um hjálp. Fjórir arabar, þrjár stúlkur og einn drengur, hegðuðu sér með þeim hætti að ætla mætti að þeir hefðu ummyndast í öskurapa. Vesalings forfallakennarinn, sem átti að fræða þau stærðfræði, sagði sínar farir ekki sléttar. Stúlkurnar létu öllum illum látu og rifu verkefnin sem þeim voru fengin og skemmtu sér svo við að niðurlægja aðra nemendur í hópnum, sem ekki eru muslimar, með dyggum stuðningi arabadrengsins. Hann var ekki svona sá sem Björk söng um hér um árið.

Hvað um það. Ég snaraði mér snöfurmannlega inn í “grúppurúmið” eins og það heitir hér og talaði yfir hausamótunum á hjörðinni. Stúlkurnar, tvær af þeim a.m.k. voru snöggar að svara og sögðust ekki hafa gert svo mikið. En viðurkenndu þó að þær hefðu haft svolítið hátt. En sóru og sárt við lögðu að þær hefðu ekki látið illa á einn eða annan hátt og gert allt sem þær voru beðnar um. Auðvitað vissi ég að þetta var haugalygi hjá þeim svo ég beitti bragðinu sem ég veit að kemur verst við muslimana. Spurði þær einfaldlega hvort engalarnir á öxlum þeirra gætu staðfest það sem þær sögðu. Englarnir passa nefninlega upp á að börn og fullorðnir hegði sér eftir kóraninum. Þá kom babb í bátinn og þær hófu að draga úr fullyrðingum sínum um sakleysi af áburði forfallakennarans. Ég lét náttúrulega kné fylgja kviði og sagði þeim það að nú nennti ég ekki lengur að tala við foreldra þeirra því það hefði hvort sem er ekkert að segja en ætlaði þess í stað að rölta niður í moskuna þeirra, í Urtugötunni, og spjalla við kennarann þeirra þar, sem lætur þær lesa kóranin þrjá tíma á dag, og segja honum hvernig þær höguðu sér í skólanum og hvort hegðun þeirra væri í samræmi við það sem vænta mætti muslimskum börnum.

Þetta dugði og vel það. Þær fóru báðar að hágráta og arabadrengurinn varð skömmustulegri en ég hef séð hann áður. En ofan á allt annað byrjaði forfallakennarinn að gráta á nýjan leik og þarna grétu þær sem vel samæft tríó og hættu ekki fyrr en ég lofaði að ég myndi ekki kjafta frá í moskunni.

Misjöfn eru mannanna kjör

March 15, 2006

Ég komst ekki til að skrifa sögu úr skólastofunni á síðasta mánudag. þrykki samt einni inn hér. Ég veit ekki hvort ég er að brjóta trúnað með birtingu sögu stúlkunnar sem ég ætla að segja í dag. Treysti því, sé frásögnin trúnaðarbrot, verði farið mildum höndum um mig. Mér finnst einhvern veginn að saga afgönsku fjölskyldunnar eigi erindi til okkar allra sem lifum í vellystingum á Norðurlöndunum.

Fyrir nokkrum vikum síðan kom ný stúlka í 5. bekkinn minn. Hún var hæg og róleg. Talaði ekki mikið og það sem hún hafði lært í norsku var mállýska úr Sogn og Fjarðafylki svo ekki er auðvelt að skilja blessaða stúlkuna. Fjölskyldunni var nefninlega komið fyrir í því fylki þegar hún kom til Noregs.

Fyrir rúmlega tveimur árum síðan flúði faðir stúlkunnar land sitt, Afganistan, af pólitískum ástæðum. Útsendarar ríkistjórnar landsins voru á hælum hans þar sem hann hafði sett spurningarmerki við eitt og annað sem stjórnin aðhafðist. Honum var hjálpað að flýja til Pakistan þar sem hjálparfólk Sameinuðu Þjóðanna tók við honum og kom flutti til Noregs þar sem hann fékk öruggt skjól.

Þrátt fyrir að lífi húsbóndans væri ekki lengur ógnað var vandi fjölskyldunnar ekki leystur. Lögragla stjórnarinnar í Afganistan, sem íslensk og amerísk stjórnvöld að sjálfsögðu styðja, hafði upp á fjölskyldunni, konu, 5 börnum hjónanna og tveimur frændum og hóf að ógna henni segði hún ekki til húsbóndans.

Í fyrstu voru frændurnir barðir fyrir augum konunnar og barna hennar og henni hótað barsmíðum gerðu þau ekki eins og ríkisstjórnin vildi. Næst þegar þeir mættu á heimili fjölskyldunnar létu þeir aftur til skarar skríða gegn frændunum sem báðir voru á þrítugs aldri. Þeir létu ekki staðar numið þar heldur tóku einnig konuna og elstu dótturina 16 ára gamla og nauðguðu þeim báðum áður en þær voru limlestar með bareflum. Yngri börnun voru áhorfendur og gátu lítið annað gert.

Í þríðja sinn sem laganna verðir í Afganistan heimsóttu fjölskylduna beittu þeir vopnum,. Bæði léttum og þungum. Skotið var á húsið með vélbyssum til þess að svæla fjölskylduna út. Þar á eftir skutu þeir með fallbyssum áður en þeir hentu sprengjum inn í húsið. Það var áður en konan, elsta dóttirin og annar frændinn komu sér út. Húsið hrundi yfir fólkið. Konan hryggbrotnaði en dóttirin og frændin týndu lífinu. Þar með var aðeins annar frændinn eftir til að sjá um 4 börn á aldrinum 3 til 10 ára ásamt föðursystur sinni hryggbrotinni.

Í gegnum Rauða Krossinn og SÞ var börnunum fjórum og konunni komið til Noregs þar sem þau hittu fyrir föður sinn og eiginmann. Konan var í hjólastól og auk þess ólétt eftir nauðgarana. Eftir að konan varð léttari fluttist fjölskyldan að einhverjum ástæðum til Óslóar. Þar var henni komið fyrir í 70 m2 íbúð á 4. hæð í gamalli blokk án lyftu. Í hvert sinn sem konan þarf til læknis þarf maðurinn að byrja á því að bera hjólastólinn niður og út og sækja síðan konu sína á eftir.

Ég þarf ekki að segja neitt meira. Við getum öll ímyndað okkur hvernig þessi fjölskylda hefur það við þær aðstæður sem henni er gert að búa við. Það skal tekið fram Óslóborg vill ekkert fyrir fjölskylduna gera og segir að sveitarfélagið sem þau fluttu til fyrst beri að sjá um velferð þeirra.

Hver eru svo okkar vandamál við hlið fjölskyldunnar frá Afganistan?

Grindavíkurferðin

March 6, 2006

119ruta150_113.jpgÁ fyrstu árum tíundaáratugar síðustu aldar tíðkaðist að fara með 8. og 9. bekkinga í Túninu í menningarferð til Grindavíkur á haustdögum. Heimsóttu ungmennin úr Hafnarfirði jafnaldra sína suður með sjó. Kíkt var inn í menntamusterið í Grindavík og gjarnan spilaður eins og einn körfuboltaleikur milli skólanna og ýmsar aðrar íþróttir þreyttu börnin með sér.

Tilhlökkun var jafnan mikil og þegar langferðabifreiðin renndi í hlað í Öldutúninu höfðu nemendurnir stillt sér upp, prúð og brosandi, í röð áður en þau ruddust inn í bílinn. Að sjáfsögðu var nesti haft með í för enda um dagsferð að ræða.

Nú er þar til máls að taka að eitt árið voru í för drengir er gegndu nöfnunum Bingo og Fúsi. Þetta voru hinir bestu drengir en áttu til að finna upp á óheppilegum hugmyndum á óheppilegum stöðum og framkvæma þær. Að sjálfsögðu höfðu þeir mætt tímanlega og stóðu framalega í röðinni til að tryggja sér heppileg sæti í rútunni. Ef ég mann rétt sátu félagarnir í 4. sætisröð til hægri og létu fara vel um sig án þess að mikið bæri á þeim.

Undirrituðum hafði borist til eyrna að Fúsi og Bingó hefðu með sér vindlingapakka í nestinu og að honum hefði verið haganlega fyrir komið inni í skinkusamloku. Þetta fannst mér of góðar fréttir til að láta óaðgert. Rétt áður en lagt var af stað og manntal hafði verið tekið gekk ég að félögunum og bað þá sýna mér nestispakkana sína. Þeir voru tregir til og sögðust ekki hafa neitt nesti. Ég gaf mig náttúrulega ekki enda viss í minni sök. Á endanum dró Bingó fram samlokuna sem var eina nestið sem þeir félagar höfðu með sér. Sögðust þeir ætla að skipta henni á milli sín. Ég tók náttúrlega samlokuna og kreisti hana hressilega og ekki fór á milli mála að hún hafði meira innvols en bara skinku og ost. Það skrjáfaði í henni.

Ég kvað þegar upp þann úrskurð að þetta væri hættuleg samloka og ekki kæmi til greina að þeir færu að leggja hana sér til munns. Þeir gætu orðið fáraveikir af henni. Þess í stað sendi ég þá til Huldu, aðstoðarskólastjóra, með samlokuna. Sögðu þeir henni að undirritaður hefði sent þá með samlokuna sem hún ætti að eiga. Eins og við var að búast vissi Hulda ekki hvaðan á sig stóð veðrið. Hún var ekki svo sár svöng að efna þyrfti til herferðar gegn hungir henni til handa. Hún kom því með drengjunum út í rútuna aftur og spurði mig af hverju ég væri að senda sér samloku um leið og hún þakkaði hugulsemina. Þegar við komum til baka úr Grindavíkurtúrnum hafði hún þó áttað sig á að það var ekki af góðsemi sem lá að baki sendungunni. En það þurfti að segja henni það tvisvar að sendingin var eiginlega bara “jók” af minni hálfu og að ekki væri ætlast til frekari aðgerða vegna vindlingasamlokunnar.

PS. Ekki man ég hvort þær keitusystur voru með í þessari sömu ferð. Þær fengu viðurnefnið af því að þeim varð brátt í brók og stungu sér á snyrtinguna rétt áður en lagt var af stað frá Grindavíkurskóla. Þess vegna gleymdust þær í Grindavík blessaðar. Þær fengu síðan far til Hafnarfjarðar með góðhjörtuðum Grindvíkingum sem leið áttu til höfuðborgarinnr.

Skógminjasafnið, grillveislan og muslimarnir

February 27, 2006

Á vordögum í fyrra var ákveðið að fara með 6. árganginn í Lakkegötu Skóla í skoðunar og skemmtiferð í Skógminjasafnið í Elverum í Heiðmörku. Þetta er hið skemmtilegasta safn að skoða og starfsfólkið þar skipuleggur fína dagskrá fyrir hina margvíslegu hópa. Allt miðast þetta við að ganga um svæðið sjá og taka þátt í hinum ýmsu leikjum, svo sem að skjóta ör af bogastreng að hætti Gunnars og sjálfsögðu að kynna sér hinn forna atvinnuveg, skógarhögg.
NATURSKOLEN_2006.jpg
Góð aðstaða er til útiveisluhalda í safninu sem býður gestum sínum afnot að útigrilli einu miklu, eða réttara sagt nokkrum íturvöxnum kolagrillum. Að sjálfsögðu hugsuðum við okkur gott til glóðarinnar og ætluðum okkur að halda grillveislu í lok dagsins þannig að allri færu vel mettir og angurværir í rútuna á leiðinni heim. Börnin fóru með dreifimiða heim þar sem þessi för okkar ásamt grillveislunni var tíunduð með góðum fyrirvara. Bjuggumst við ekki við neinu öðru en breiðu brosi frá bæði börnum og foreldrum fyrir þessa framtaksemi okkar.

Nei og nei. Ekki voru allir jafn sáttir við uppátækið. Að venju voru það muslimskir foreldrar sem settu niður fótinn og vildu íhuga ferðina betur svo tryggt væri að trú barna þeirra yrði nú ekki stefnt í voða með grísakjötsáti. Það stóð reyndar aldrei til. Við höfðum gert samkomulag við hal al kjötkaupmann um kaup á veislumatnum og sá hafði að sjálfsögðu ekki grísakjöt á boðstólnum. Foreldrunum datt náttúrulega ekki í hug að kennarar skólans byggju yfir þeirri miklu fyrirhyggju sem við þóttumst hafa sýnt. En nú sem þetta var öllum lýðnum ljóst töldum við að nú væru allir vegir færir. Ferðin var undirbúinn daginn áður en lagt var að stað og börnin geisluðu af gleði af tilhlökkun einni saman.

En blindskerin leynast víða. Þannig var það í okkar tilfelli. Morguninn sem við ætluðum að leggja af stað voru foreldrar nokkurra barna mætt á svæðið með undirskriftalista þar sem krafist var að heilsu barna þeirra, er undir höfðu skrifað, yrði ekki stefnt í hættu með því að láta þau borða kjöt sem grillað væri á grilli sem áður hefði verið notað til að grilla óhreint grísakjöt. Ef við gætum ekki tryggt það væri okkur ekki treystandi fyrir börnunum og þau færu hvergi. Þar með leit út fyrir að rúmlega helmingurinn af hópnum sæti heima og við það var að sjálfsögðu ekki unað. Því ákváðum við kennararnir að við myndum bara kaupa einnota grill sem muslimarnir gátu þá fengið að nota fyrir sitt hal al. Það var samþykkt af foreldraráðinu á gangstéttinni með því skilyrði að einn úr þeirra hópi færi með okkur í ferðina. Fyrir valinu varð að sjálfsögðu karl. Sá talaði ekki stakt orð í öðrum máli en urdu. Það var því ekki lítið skondið þegar við létum hann koma safnvörðunum í skilning um að börnin, sem hann bar ábyrgð á, þyrfti að fá undanþágu fyrir notkun á einnota grillunum þar sem notkun slíkra grilla er harðbönnuð í safninu. Eftir mikið handapat og þó nokkur háreysti létu safnverðirnir undan og allir fengu að grilla matinn sinn eins og þeir vildu.

Allt er gott sem endar vel.

Nú falla öll vötn til stærðfræðistofunnar

February 22, 2006

Rannsóknir á norskum grunnskólum hafa leitt í ljós að stærðfræðikunnátta nemenda við lok grunnskóla er með því lakasta sem þekkist á byggðu bóli í Norður Evrópu. Þegar stjórrnmálamenn áttuðu sig á þessari leiðu staðreynd gripu þeir til þess ráðs að lokka kennaranema til að taka sér m.a. stærðfræði sem valfag. Þetta hefur tekist með þeim ágætum að nú leggja rúmlea 500 kennaranemar stund á sérmenntun í stærðfræðikennslu.

Hver ætli ástæðan sé fyrir þessari kúvendingu í vinsældum stærðfræðinnar meðal kennaranema í Noregi. Jú. Hún er einföld. Stærðfræðikennurum var nefninlega lofað hærri launum af Bondevik stjórninni. Þar fyrir utan hafa þeir meiri möguleika á vel launuðum störfum utan kennslustofunnar en kennarar með t.d. grasafræði sem valfag. Buddan segir jú sitt þegar línurnar eru lagðar fyrir farsælli framtíð

KRÖM

February 20, 2006

Þessi saga er ekki úr skólastofunni en af kennarastofunni.

Í Túninu heima var öflugur félagsskapur er bar nafnið KRÖM. Félgar voru karlkynsstarfsmenn í TH. Einu sinni í mánuði voru haldnar samkomur í KRÖM. Þær fóru fram við hringlaga borð innst til hægri á kennarastofunni í löngu frímínútnum. Að sjálfsögðu var formleg dagsskrá á hverri samkundu og var einum eða tveimur félagsmönnum falið að bera ábyrgð dagskránni hverju sinni.

Nærföt.jpg
Íþróttakennari pilta var hugmyndaríkur og voru fundirnir með líflegra móti þegar hann sá um dagskrána. Má þar nefna að einn daginn kynti hann efnislítinn kvennærfatnað og taldi okkur félögunum trú um að það væri bæði holt og skemmtilegt að fjárfesta í þessum klæðnaði og færa betri helmingnum er heim kæmi. Máli sínu til stuðnings veifaði hann rauðum blúndunærbuxum og sagði hverja konu æsta að eignast slíka flík. Meðan á kynningu írþóttakennarans stóð gjóuðu stúlkukindurnar í kennaraliðinu augunum oft að hægra horni kennarasatofunnar. Sumar stóðu upp til að sjá betur hvað fram færi en allar sýndu þær okkur þá tillitsemi og virðingu að láta okkur í friði.

Það breyttist þó á næstu samkomu. Það var nefninlega þannig að til þess að toppa hina sexý kyninngu íþróttakennarans á nærfötunum var brugðið á það ráð að kynna hjálpartæki ástarlífsins sem fengin voru að láni í erótískri búð sem bar nafnið Rómeó og Júlía, minnir mig. Einhvern veginn hafði þessi kynning spurst út fyrir skólans dyr áður hen til hennar var stofnað. Þáttagerðakona frá Ríksútvarpinu mætti nefninlega á staðin og tók viðtöl við Kramverja sem lýstu tækjunum fjálglega og af mikilli gleði.
Dildo.jpg
Það var ekki jafn mikil gleði í hinum enda kennarastofunnar. Nú risu valkyrjurnar upp og var nóg boðið að fá ekki að vera með á þessari kynningu. Og það voru fleiri sem risu upp og sögðu hingað og ekki lengra. Sjálfur skólastjórinn mætti á svæðið og tók að sjálfsögðu málstað með kennslukonunum sem töldu sig órétti beittar. Þessi tæki voru þeim náttútulega jafn nauðsynlegur gleðigjafi og körlunum. En hvað um það. Stjóri leysti upp samkomuna rak þáttagerðakonuna á dyr og okkur til kennslu.