Archive for January 2006

Allah gegn Buddah

January 31, 2006

Enn valda skrípamyndirnar af Múhameð usla í Skandinavíu. Í skólanum mínum varð blóðugur bardagi í dag er 10 ára hindúi gerði grín að spámanninum og viðkvæmni lærisveina hans vegna myndbirtinganna í norskum og dönskum fjölmiðlum. Blessað barnið, sem þótti allt umstangið hið skoplegasta, varð fyrir árás nokkura múslima, af pakistönskum uppruna, sem allir voru á 13. ári. Er sauðmeinlaus, kristin Norðmaður, ætlaði að koma indverska snáðanum til hjálpar fékk hann einnig að finna til tevatnsins hjá hinum heittrúuðu. Bardaginn endað með því að við, tveir vasklegir kennarar, gengum á milli og fréttum þá að við værum hórusynir og ættum að skammast okkar fyrir villutrú okkar. En er að afloknum bardaganum fóru hindúinn og sá kristni til skólahjúkkunnar þar sem gert var að sárum sínum sem voru all mikil í andliti andliti þeirra. Múslimarnir tvístruðust og einn hljóp heim og sótt liðveislu í föður sínum. Sá kom ábúðafullur og fór mikinn. Hann staðfesti skoðun sonar síns og félaga hans að við kennararnir værum hórusynir og illmenni.

Þá vitið þið það.

Beethoven, Mósart og Bítlarnir

January 30, 2006

Heimsbyggðin hefur fagnað 250. afmælisári Mósarts síðustu dagana. Það er vel. Þessi klikkaði snillingur á það allt inni hjá okkur sem höfum notið afreka hans í tónum og tali. Í norska dagbalðinu Klessekampen, málgagni norksra kommúnista, er líka fagnað. Þar eru menn líka að velta því fyrir sér hvor sé stærri í listinni, Mosart eða Beethoven. Þeir velta líka fyrir sér hvurn andskotan við höfum með Bítlana að gera þegar við höfum átt stórmenni sem Mosart. (“Eller sagt på ein annan måte, kven faen treng Beatles når vi har Wolfgang Amadeus Mozart?”)
Reyndar sagði John Lennon, í viðtali árið 1966, að ef Beethoven hefði verið samtímamaður sinn hefði hann örugglega verið orgelleikari í The Beatles.

En á síðum Klassekampen er menn ekki sammála um hvort Beethoven standi Mosart jafnfætis í listinni eða hvort það er Mosart sem er jafningi Beethoven. Hvað finnst ykkur?

Heilagt stríð gegn frændum vorum

January 30, 2006

Nú hefur hópur sjóðheitra Múhameðstrúarmanna, Heilagt stríð, sagt hinum friðsælu frændum vorum í Skandinavíu, Dönum, Norðmönnum og Svíum, stríð á hendur. Ennþá eru það bara þeir frændur okkar, sem dveljast í Palestínu þessa dagana, sem verða fyrir reiði hinna heilögu stríðsmanna Múhameðs. Ástæða stríðsins er sú að dagbalðið Jyllandsposten birti mynd af sjálfum trúarleiðtoganum Múhameð. Nokkru síðar birti norskt tímarit, Magasin er tilheyrir kristnum söfnuði, sömu mynd og þá var hinum heilögu stríðsköppum nóg boðið. Norðurlandabúarnir voru gerðir burtrækir úr ríkinu þar sem þeir gátu ekki samið sig að lögum og hefðum hins friðsæla fólks sem býr á torfunni sem Palestína heitir. Danski fáninn var brenndur með viðhöfn að viðstöddum vélbyssuvæddum ungmennum. Frændum okkar var gefinn tveggja sólahringa frestur, í gær, til þess að hypja sig heim eða eitthvað annað. Allt út af einni mynd af Múhameð sem birtist í dönsku dagblaði.

Hvað skyldu þessir heittrúuðu islamistar segja um allar biblíumyndirnar sem deilt hefur verið út til saklausra barna í sunnudagaskólum og barnaguðþjónustum á Íslandi ártugum saman. Ekki skrýtið að þeir telji okkur villitrúarmenn.

Má ég þá biðja um Mánudagsblaðið

January 29, 2006

Sorpblöð og óþverramennska hafa alltaf verið til. Íslendingar hafa fengið sinn skammt af óþverranum í gegnum árin. Upp á síðkastið hafa blaðamenn og ritstjórar DV fengið að finna til tevatnsins fyrir framgöngu sína á ritvellinum. Illa þokkaðir ritstjórar tóku pokann sinn og yfirgáfu sökkvandi blað.

En DV er ekki eina sorpblaðið sem út hefur komið á Íslandi. Sú var tíðin að Mánudagsblaðið og Ný Vikutíðindi flutti þjóðinni safaríkasta slúðrið og akildu ósjaldan eftir djúpar rispur í mannorði svokallaðra betriborgara samfélagsins. Munurinn á DV og gömlu sorpblöðunum er samt æði mikill. Það var nefninlega oft gaman að lesa Mándugasblaðið og Ný Vikutíðindi. Um pennann héldu ritsnillingar sem höfðu frásagnarlist sem náðargáfu. Mergjaður texti og beitt gagnrýni á svindlara, óþokka, stjórnmálamenn og nánast allt sem ritstjórunum þótti ábótavant í samfélaginu. En bæði þessi blöð dóu með ritstjórum sínum. Því miður. Þeir áttu blöðin og skrifuðu nánast allt sjálfir sem þau sögðu frá.

Seinna kom svo Helgarpósturinn. Hann varð aldrei jafn skemmtilegur aflestrar eins og td Mánudagsblaðið. Það má líka til sanns vegar færa að hann hafi oriðið fyrstur til að ræna fólk æru sinni og mannorði og það með heinum lygum og aðdróttunum sem ekki stóðust ljós raunveruleikans. Hafskipsmálið er enn í fersku minni þar sem Helgarpóstuinn rændi fjóra athafnamenn ærunni. Sem betur fer kom þó sannleikurinn síðar ljós. Fjórmenningarnir fengu æruna til baka og geta enn hlegið en Helgarpósturinn dó.

Má ég þá biðja um Mánudagsblaðið

Hinn heilagi Allah og blokkflautan

January 27, 2006

Kanski ég taki áskorun um að segja sögur úr skólastofunni. Þá er best að byrja á einni frá Lakkegata Skóla í Ósló þar sem ég starfa nú. Skólinn, sem er í miðborginni, er ekki dæmigerður norskur barnaskóli þar sem 85% nemendanna eru nýbúar eða innvandrerar eins og Norðmenn kalla þá og koma frá 24 þjóðlöndum. Flestir eru islamskrar trúar og kalla á allah sér til hjálpar.

Nú er þar til máls að taka að í föstumánuði múhameðssafnaðanna í fyrra héldum við uppi hefðbundinni tónlistarkenneslu í skólanum. Samkvæmt kennsluáætlun ársins var komið að því að börnin áttu að læra á blokkflautu og kynnast öðrum tréblásturhljóðfærum fornum og nýjum frá felstum heimshlutum. En þá kom nú babb í bátinn. Tónlistarkennarinn fékk bréf frá imaminum í marókóskri mosku, sem stendur á skólalóðinni, þar sem farið var fram á að blokkflauta yrði ekki dregin fram meðan á ramadan stæði. Ástæðan var að blokkflauta er hljóðfæri djöfulsins og alls ills. Í hvert skipti sem tónn heyrðist úr blokkflautu fóru púkar af stað og imamin vildi forða börnunum frá áreit andskotans í helgasta mánuði ársins.

Nú voru góð ráð dýr. Hvorki vildum styggja hið marokanska trúsamfélag eða hinn volduga allah. En við vildum nú samt fá að nota blokkflautuna svo skotið var á hálfgerðum krísufundi þar sem við réðum ráðum okkar. Ég kom með þá bráðsnjöllu hugmynd um að við mættum sjáfsagt nota blokkflautuna bara ef við hefðum opna glugga á tólistarstofunni. Þá myndu púkarnir örugglega verða frelsinu fegnir og fljúga út um gluggann. Hugmyndin var borin upp við múslimsku kennarana við skólann, sem flestir eru í frjálslyndari kantinum og sýndist þeim að þetta ætti að geta gengið. Tore tónn skrifaði imaminum frá Marokko bréf og sagði frá hinni stórgóðu hugmynd Íslendingsins. Imamen var ekki eins hrifinn og við í Lakkegata. Hann sagði þvert nei. Ef púkarnir geta flogið út um gluggann komast þeir líka inn um hann. Og þar sem þeir eru elskir að tónum hljóðfæri hins illa væri mjög líklegt að þeir færu ekki út úr kennslustofunni meðan tónar blokkflautunnar liðu um loftið. Og ef við ætluðum að halda fast við að kenna á blokkflautu á ramadan myndu margar fjölskyldur taka börn sín úr skólanum þá daga sem þau ættu að vera í tónlistarkennslu. Það væri óforsvaranlegt að börnin væru árteitt af sonum djöfulsins á hinum heilaga ramadan.

Við pökkuðum blokkflautunum niður og frestuðum kennslu á þetta annars ágæta hljóðfæri þar til eftir jólafrí.

Skítabombur og skíthælar

January 26, 2006

Össur Skarphéðinsson skrifar á heimasíðu sinni grein undir heitinu “Skítabrellur og óþverrabrögð” Þar spjallar hann um þegar leiða átti “litlu sjónvarpsstjörnuna,” Gísla Martein, til slátrunar í umræðuþætti á Stöð 2.

Hann gerir einnig að umræðuefni lúalega aðferð framsóknarmanna til að eyðileggja borgarstjórnarframboð flokksfélaga síns, Björns Inga Hrafnsonar, sem skyndilega er orðin að vonarstirni í framsóknarfjósinu. Skil ekki hvað góður og geng KR-ingur hefur að sækja til framsóknar.

Það eru margar skítabomburnar í pólitíkinni. Flestar eru meinlausar og afhjúpa þá sem beita þeim. Slíkar skítabombur geta verið broslegar á stundum. Aðrar eru afar ógeðfelldar og koma þeim illa sem fyrir þeim verða.

Ein er sú skítabomba sem er verri en aðrar bombur með skítafyllingu. Sú bomba heitir Framsóknarflokkur. Það er með eindæmum hvað framsóknarmenn geta lagst lágt til að koma höggi á flokksfélaga sína þegar þeim finnst þeir þvælast fyrir sér. Óþverrabragðið gegn Birni Inga og sú ljóta rógsherferð sem henni fylgir er nýjasta dæmið.

Annað ferskt dæmi um innræti framsóknarfólks er yfirstandandi ófrægingarherferð gegn Kristni Gunnarsyni alþingismanni að vestan. “Áhrifalaus kommi” er hann kallaður af skagfirskum miðstjórnarmeðlimi.

Framkoma formanns flokksins gagnvart Siv Friðbleifsdóttur og Jónínu Bjartmarz er og verður skítablettur á smetti flokksins sem erftitt verður að þvo burt.

En ljósasta dæmið um virðingu framsóknarmanna fyrir landslögum og fólkinu í landinu er sú dæmalausa ósvífni sem Árni Magnússon er merkisberi fyrir. Með ólíkindum að formaður framsóknarflokksinis og forsætisráðherra skuli eki hafa sparkað félagsmálaráðherranum úr ríkistjórninni eftir handabaksvinnubrögð haustsins. Hvergi á Norðurlöndunum hefði ráðherra verið sætt eftir að hafa brotið lögin með jafn afgerandi hætti og Árni Magnússon.

Get ekki ímyndað mér annað en fjölskylda ráðherrans hefði orðið stolt af stráknum hefði hann axlað ábyrgðina og sagt af sér sjálfur. Þess í stað horfir hún upp á að Árni er einhver mesti skíthæll sem setið hefur í ríkistjórn lýðveldisins Íslands frá upphafi.

Létt geggjaður þyrluflugmaður

January 25, 2006

Það eru ekki bara flumennirnir hjá SAS sem skapa fréttirnar í Skandinavíu í dag. Einkaflugmaður lenti Þyrlu sinni á bílastæðinu fyrir framan Quality Hótelið í Hönefoss í Noregi gær. Þar með braut hann allar öryggisreglur sem hann gat brotið og stofnaði fjölda manns í stórhættu. Ástæða lendingarinnar var sú að flugmaðurinn, sem gisti á hótelinu, hafði gleymt GSM-símanum sínum á herberginu og hugðist ná í gripinn.

Yfirmenn þyrlufyrirtækisins, sem maðurinn starfar fyrir, voru ekki alltof ánægðir með framtakið og ráku flughetjuna á stundinni.